لامپ

سوخته بود.
باید یه کسی پیدا می‌شد که عوضش کنه.
کسی پیدا نشد.
ما هم که خودمون گم شده بودیم.

بازیگر

شبا با ماسکش حرف میزد.
با توی ماسکش حرف میزد.
با توش.

آقای کرگدن

همچین خوشحال هم نبود،

از اضافه حقوقش.

بند، بند

میگفت تو با هرکودوم از این بندها
میتونی سه چارتا کفش ببندی.
از بس بلند بودند،
الکی الکی.

دلقک هام

دیگه نه موهای فرفریشون زرد و نارنجیه

و نه لباس هاشون رنگی رنگی.

آلیس، اینجا

بعد یه مدت دیگه چیزایی که
می دید و اتفاقای دور و ورش
باعث تعجبش نمی شدند.
بی تفاوت شده بود.

مرد

مرد تلخ بود.

خیلی تلخ.